Zalando News & Styles interview met David Guetta, 7 november 2011
Zijn sleutel tot succes en hoe je op het podium een echte love story creëert
Hiphop op Electro-beats en dat op een Pop-achtergrond - David Guetta slaagt daarin, waarin anderen falen. De succesvolle Franse dj en Grammy-award winnaar bracht voor zijn nieuwe album “Nothing But The Beat” (release 26 augustus 2011) maar liefst 17 artiesten bij elkaar. De bijna 44-jarige sprak met ons over zijn succesverhaal, zijn nieuwe album en waarom hij geen entourage nodig heeft.
Waarom heet je nieuwe album “Nothing But The Beat”?
Deze titel beschrijft mijn obsessie. Tevens heeft één van mijn lievelings-songs op het album (feat will.i.am) – de titel “Nothing Really Matters But The Beat”. Dat is de connectie! Daarbij komt dat dit een dubbelalbum is: Eén plaat met vocals van bekende zangers en een elektronische plaat. De titel is dus eigenlijk een statement; het gaat om de beat. Ik ben in de eerste plaats een dj, ik hou van beats!
Had je ook al bepaalde artiesten in gedachten toen je de tracks schreef?
Ja, maar ik heb nooit een specifiek persoon in mijn hoofd wanneer ik een track schrijf. Ik schrijf eerst de track en denk dan achteraf: “Ok, dat is perfect voor haar stem en dit voor zijn stem ...”. Maar tijdens het schrijven wil ik daar niet aan denken, ik wil me volledig focussen op de muziek. Ik schrijf dus niet graag speciaal voor een bepaald persoon. Maar wanneer ik met iemand samen in de studio ben, dan speel ik een paar van mijn beats en de beat die hem of haar het meest bevalt, nemen we dan als basis voor het lied.
Je schrijft zelf geen teksten, die krijg je van je muzikale gasten. Wat voeg je dan zelf nog toe aan het lied – een melodie?
In de meeste gevallen wel, maar mijn muziek is zelf al heel melodieus. Die komt vaak samen met een melodie die eigenlijk al in de muziek zelf zit. Luister bijvoorbeeld eens naar een hiphop beat; daar zit meestal amper een melodie in de muziek. Die moet dan volledig van de schrijvers of artiest komen. In tegenstelling daarmee is dat wat ik maak zeer melodieus en daarom schrijven artiesten ook graag voor mijn muziek. De akkoorden en de melodie zijn op zich al vrij sterk.
Zou je zeggen dat “I Gotta Feeling” en het grote succes van de song, je carrière hebben veranderd en ook de manier waarop Amerikanen Dance muziek waarnemen?
Ja, want plotseling worden R&B artiesten op popkanalden gedraaid terwijl dance beats, die meer als ‘blanke muziek‘ beschouwd worden juist bij hoofdzakelijk R&B radiozenders worden gedraaid. Het is dus groter dan we misschien beseffen: het is echt een ‘Big thing’, iets nieuws en belangrijks voor de muziek.
Je krijgt het voor elkaar om in één dag een beat te creëren, klopt dat?
Ja. En dan zeggen mensen vaak: „Dat is vast gemakkelijk, je hebt nog niet eens een dag nodig gehad voor deze song – dat is toch niets ...”, maar dat klopt lang niet altijd. Wanneer je een goed idee hebt dan (knipt met de vingers) is de song in een dag klaar. Maar het duurt ook wel eens langer om tot een goed idee te komen! Soms vraagt een artiest een beat of remix bij me aan en zegt dan: “kom nou, dat kan voor jou toch geen probleem zijn, duurt toch maar een dagje!” Dat kan misschien wel kloppen – maar vaak worstel ik er ook twee maanden lang mee!
Is eenvoud de sleutel tot een goede song?
Absoluut. En uit mijn samenwerkingen met enkele echt unieke artiesten weet ik dat het vrij moeilijk is om iets simpels te maken. Wanneer ik aan iets werk en vaststel dat ik steeds meer aanpassingen doe of wanneer het binnen twee dagen niet afkomt, dan betekent dat dat het oorspronkelijke idee niet sterk genoeg was. En als je een berg strijkinstrumenten, piano’s en aanpassingen nodig hebt, dan was de melodie misschien van het begin af aan niet wat het moest zijn.
Wat was je grootste flop als dj?
Dat was acht jaar geleden. Ik ging naar Rusland om in Moskou in een restaurant op te treden – er was gezegd dat het een club was. Daar werd ik aangestaard door een paar miljonairs, die daar met gekruiste armen zaten. Toen dacht ik echt “Wat doe ik hier in hemelsnaam?” Dat was echt pijnlijk en vernederend. Het ging me niet eens om het geld; ik wilde in Rusland optreden omdat ik pas begonnen was met het aannemen van Internationale gigs.
Bij je gigs ben je een echte performer – je springt en danst achter je draaitafels –heb je daar bewust aan gewerkt?
Ik heb altijd al graag gefeest en gedanst, maar ik was vroeger nogal verlegen. Voor mij is het een soort van love story tussen mij en de mensen op de dansvloer. Zo voelt het in ieder geval. Als ik een dansoptreden zou moeten doen zoals een popartiest dat doet, dan zou ik dat verschrikkelijk vinden. Voor mij werkt het zo: ik communiceer met het publiek via mijn muziek. Dan ben ik ook helemaal niet verlegen, bij tv-optredens is het veel erger!
Je leeft in een wereld waarin ‘Bling’ alles is. Hoe groter de entourage, hoe groter de ster … waar is jouw entourage?
Dat heb ik al vaker moeten horen: „Waar zijn jouw mensen?“ Ik heb geen mensen rond me nodig. Ik heb ook geen bodyguards nodig – ik heb geen vijanden. Ik merk ook dat de mensen zich anders gedragen, niet enkel tegenover mij, maar in het algemeen en daar ben ik blij om. In mijn ogen is urban music iets geweldigs, maar soms is het goed om positief en simpel te blijven. Veel artiesten zijn super aardig, maar ze moeten zich aanpassen en een andere rol spelen ... en dan ervaar ik hoe zij compleet veranderen.
Wie is de volgende artiest op je checklist?
Voor mij is het even spannend om met iemand als Afrojack in de studio te werken als met Madonna of Rihanna. Voor mij gaat het enkel om de ‘vibe’ in de studio, de spanning en het talent van de artiest met wie ik werk. De mensen met wie ik gewerkt heb zijn niet zonder reden beroemd – ze hebben een gave. Dat is echt niet kunstmatig gecreëerd. Ik werk niet met hen omdat ze beroemd zijn, maar omdat ze iets bijzonders meebrengen – een soort van magie, die we delen.
