Het ontstaan en de geschiedenis

De eerste bikini werd in 1946 op de catwalk geshowd door de naaktdanseres Micheline Bernardini. Het kledingstuk is uitgevonden door de Franse auto-ingenieur Louis Réard. Geen enkel model wilde zo'n zedeloos kledingstuk showen waardoor Réard koos voor deze naaktdanseres. Het kledingstuk is vernoemd naar het eiland Bikini. Réard vond dat deze badmode moest "inslaan als een bom" en op het eiland was net een atoombom getest. Het Vaticaan noemt het immoreel en in sommige landen wordt het zelfs verboden. Pas nadat Hollywoodsterren en feministen de bikini in de jaren '60 en '70 gingen dragen wordt het model populair en geaccepteerd. Zeker nadat de James Bond film Dr.No uitkwam waarin Ursula Andress in een witte bikini uit zee kwam lopen. Maar ook Gina Lollobrigida, Marilyn Monroe en Brigitte Bardot gingen deze badmode dragen. Er zijn echter wandschilderingen en een mozaïek bekend uit de vierde eeuw na Christus waarop een soortgelijk kledingstuk wordt gedragen. In een villa in het Siciliaanse bergplaatsje Piazza Armerina dragen enkele sportschoonheden een kledingstuk dat lijkt op de hedendaagse bikini. Na het uitvinden van lycra in de jaren '70 worden de bikinibroekjes nog kleiner. En in de jaren '80 gaat het broekje van vorm veranderen doordat body building ineens bekend wordt. De broekjes worden smal en worden boven de heupen gedragen. Het badpak wordt hierna weer wat populairder, maar al snel krijgt de bikini weer de aandacht die het nodig heeft. In allerlei vormen en met verschillende dessins wordt deze badmode ontworpen waarbij details zoals pailletten en borduurwerk steeds vaker te zien zijn. Bijna iedere vrouw heeft naast een badpak wel een bikini in haar bezit en daarom zal deze ook nooit meer uit het modebeeld verdwijnen.